Overpeinzing #1

Al een aantal dagen dacht ik erover na een blog te beginnen. Een plekje om mijn gedachtes op te schrijven, te delen wat ik belangrijk vind en om te doen waar ik gelukkig van word: schrijven. Als kind schreef ik vaak verhaaltjes en met de aanstaande verhuizing van mijn ouders kwamen de schriftjes weer boven water. Heerlijk, die kinderfantasie!

Door de jaren heen ben ik helaas steeds minder gaan schrijven voor mijn plezier. Ik deed uiteindelijk helemaal niets meer ‘voor mijn plezier’. Een burn-out was het tussenstation. Op het moment van deze blogpost zit ik drie maanden thuis. Pip ligt op mijn voeten en ik zit op de bank met een dekentje. Uitgeput van de was in de machine doen/ophangen/afhalen/opbergen, anderhalve rek-en-strek oefening en de mentale voorbereiding voor een afspraak straks.

Ik heb lang gedaan over het accepteren van mijn ziekteproces. Het spreekwoordelijke kwartje is pas laatst gevallen en dat vond ik erg confronterend. Dat ik de tijd écht z’n werk mag laten doen. Dat ik me niet aanstel dat ik nu niet kan werken. Dat ik mag toegeven aan de vermoeidheid. En vooral dat ik juist voor mezelf mag zorgen. Dat laatste vind ik misschien nog wel de grootste uitdaging. Naast de burn-out en het hersteltraject bij de bedrijfsarts ben ik begin vorige maand ook begonnen aan therapie. Een dysthyme stoornis, zei de psycholoog. Veertien behandelingen in de specialistische ggz. Probeer te doen wat je leuk vindt, zei ze ook. Maar ja… Wat vind ík eigenlijk leuk. Die vraag heb ik lang geleden weggestopt. Waar ga ik beginnen?!

Het antwoord op die vraag is deze blog. Ik ga mezelf geen spannende doelstellingen geven, en ik wil geen druk ervaren. Ik hoop dat het schrijven, over wat dan ook, me meer over mezelf leert. Het einde van de tunnel in zicht komt. Het licht aangaat. Ik hoop weer zin te krijgen in het leven.

Mocht je dit bericht lezen en wellicht in een vergelijkbare situatie zitten, voel je vooral vrij om jouw verhaal te delen.