Van Mijmering en Spinsel - mijn Bovenkamerfabriek

Vandaag een nieuw moment van afscheid van mijn ouderlijk huis. Ik neem afscheid van de middelste etage, ook wel ‘boven’. Boven kom je uit op de overloop en zijn er drie slaapkamers, de badkamer en de inloopkast. Ik merk dat ik vooral veel voel bij de slaapkamers. In twee van de drie heb ik een aantal jaar mogen slapen. Ik had een prinsessenland toen ik jong was, door papa in elkaar gezet. Mama had het behang beschilderd met allemaal mooie bloemen. Ik vond het een fijne kamer: lekker groot en licht. Daarna verhuisde ik naar de kleine kamer. Hier had ik een hoogslaper. Een kleine kamer met bureau onder mijn bed. Er zijn weinig herinneringen over deze tijd. Als kind sliep ik vooral op mijn kamer maar speelde er weinig. Het is makkelijker van deze plek afscheid te nemen. Dat voelt fijn!

Na 28 jaar is het zover: er moet afscheid genomen worden van het ouderlijk huis. Mijn ouders vertrekken naar een ander huis, zo'n 45 minuten verder weg. Ik merk dat het me zwaar valt. Niet zozeer dat pa en ma verder weg gaan wonen, maar het gedag zeggen tegen een plek die jarenlang mijn toevluchtsoord is geweest. In deze korte serie neem ik per verdieping afscheid. Te beginnen op zolder. Onze zolder bestaat uit twee kamer en een overloop. Het kantoor van pa ligt links, de ruimte die lange tijd de kamer van mijn moeder was, aan de rechterkant. In 2005 (om en nabij) verhuis ik naar zolder. De rechterkant wordt mijn domeintje. Onder de dakkapel wordt een vast bed gemaakt met lades. Ik krijg een Ikea Poang stoel, waar ik ieder jaar filmpjes in maakt voor Moeder- en Vaderdag. De rest van het jaar ligt er vooral kleding op. Ik kan me goed herinneren dat ik 's avonds tot laat stiekem dropjes in bed at terwijl ik naar de radio luisterde. Soms vergat ik die uit te zetten en viel ik in s...

Al een aantal dagen dacht ik erover na een blog te beginnen. Een plekje om mijn gedachtes op te schrijven, te delen wat ik belangrijk vind en om te doen waar ik gelukkig van word: schrijven. Als kind schreef ik vaak verhaaltjes en met de aanstaande verhuizing van mijn ouders kwamen de schriftjes weer boven water. Heerlijk, die kinderfantasie! Door de jaren heen ben ik helaas steeds minder gaan schrijven voor mijn plezier. Ik deed uiteindelijk helemaal niets meer ‘voor mijn plezier’. Een burn-out was het tussenstation. Op het moment van deze blogpost zit ik drie maanden thuis. Pip ligt op mijn voeten en ik zit op de bank met een dekentje. Uitgeput van de was in de machine doen/ophangen/afhalen/opbergen, anderhalve rek-en-strek oefening en de mentale voorbereiding voor een afspraak straks. Ik heb lang gedaan over het accepteren van mijn ziekteproces. Het spreekwoordelijke kwartje is pas laatst gevallen en dat vond ik erg confronterend. Dat ik de tijd écht z’n werk mag laten doen. Dat ik ...

Lieve lezer, Welkom bij mijn bovenkamerfabriek Van Mijmering & Spinsel. Op deze blog wil ik gaan schrijven over wat mij zoal bezig houdt. Dit zullen uiteenlopende onderwerpen zijn, bijvoorbeeld een mooi boek wat ik gelezen heb, een gebeurtenis die me aangrijpt of juist iets totaal anders wat mijn raderen doet draaien. Veel plezier! Liefs, Monica